هیچ سخنی نیست دیگر جز ضجه خفقان........(عکاس ناشناس).

عکاسی در جمعه بیست و نهم خرداد 1388ساعت 8:57 بعد از ظهر توسط رضا جلالي| |

جواب این آدمها را که می دهد؟.....آیا به جهان دیگر اعتقاد ندارید؟....حداقل به گفته امام تان آزاده باشید....یادتان نرود ای تشنگان قدرت خون این همه فداکاران دامنگیر است.

عکاسی در پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388ساعت 9:0 بعد از ظهر توسط رضا جلالي| |

این روزها شهر شلوغ است و خسته اما خدا رحم کرده و هر شب بر غم ما می بارد از این همه فتنه.چند نظر دارم در باب این روزها:

۱-حرمت آنان که در خاک این سرزمین با  خون خود جنگ را بی هیچ سهام عدالتی رنگین کردند را پاس می دارم.

۲-نظام جمهری اسلامی ایران برای من محترم است اما به شرط ایجاد فضایی برای نفس کشیدن و احقاق حقوق اولیه همه مردم به آن  ایمان دارم.

۳-باز هم ایران شاهد هجوم طبقه به اصلاح پایین دست سهام عدالت بگیر (اهدای پولهای  هنگفت در سطح عام. قلعه گنج شهری که اغلب اشرار هستند و نا امن  دکی جان نفری ۲۰۰ هزار تومان عنایت کرده.) به طبقه به اصطلاح   بالا شهری عیاش است.در اغلب شهر ها و شهرستانها فکر می کنند ساکنان شهر های بزرگ در رفاه کامل به سر می برند و خبر ندارند که این جانب پس از ۱۱ سال کار با حقوق ۴۰۰ هزار تومانی ۲۰۰ هزار تومان قسط می دهم و اگر ۲۴ ساعت کار نکنم جایی برای بودن در عرصه حیات در تهران نخواهم داشت.در واقع این جماعت گشنه با دکی جان آمده اند که خرخره ما را بجوند و کم نیستند چون من.که مثال از خود زدم که نگویند دروغ می گویم.همچنین من هیچ چشمداشتی به همین سهام عدالت یا پو لهای بی حساب ندارم.خواست من پر چم ایران است بی هیچ اسمی.

۴-به هیچ وجه موافق حرکت های خشونت آمیز نیستم.اما مردم هم صبر شان حدی دارد.تخریب اموال عمومی امر پسندیده ای نیست پس بگذارید مردم حرف بزنند.

 

۵ـبه شعار مرگ بر آمریکا اعتقاد قلبی دارم و به دولت دکی جان که چشم به دست آنان دارد اعتقادی ندارم.

۶-امروز مادری دیدم که دست کودک ۸ ساله اش را گرفته بود و از میدان فردوسی پیاده می رفت تا در آزادی نماد آزادی را به کودکش نشان دهد.زنی که تا دیروز مادر می نامیدم می گوید این مردم اشرار هستند.اگر این ها اشرار هستند و نه آنان که در راه جشن آزادی دیروزشان چماق به ما پرت می کردند من اشرار خواهم ماند و دیگر خانوادهای هم ندارم.نه پدر نه مادر.من بچه شرارت هستم.

۷-وطنم را می خواهم ‌٬پرچم ایران را بدون هیچ اسمی بر آن و شرافتم را ٬می خواهم بروم در دشت شلمچه بر خاکش فریاد بکشم ای مردگان شرافت٬ این نبود آن حکومتی  که ما می خواستیم.کاش من هم را برده بودید.اینجا مردمان با شرافت ایران زیر ضرب و شتم بسیجیان چماق به دست تنهایند.

این تنها عکسی بود که من از این روزها دارم و پس از آن مورد عنایت پلیس همیشه در صحنه سرکوب مخالفان و ترسنده از مجرمان قرار گرفتم.تنها تلفات نیز علاوه بر ده ضربه باتوم عینک من بود.

عکاسی در دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388ساعت 10:40 بعد از ظهر توسط رضا جلالي| |

بگذارید این وطن دوباره وطن شود.
بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود.
بگذارید پیشاهنگ دشت شود
و در آن‌جا که آزاد است منزلگاهی بجوید.

(این وطن هرگز برای من وطن نبود.)

بگذارید این وطن رویایی باشد که رویاپروران در رویای
خویش‌داشته‌اند.ــ
بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود
سرزمینی که در آن، نه شاهان بتوانند بی‌اعتنایی نشان دهند نه
ستمگران اسبابچینی کنند
تا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا درآورد.
(این وطن هرگز برای من وطن نبود.)

آه، بگذارید سرزمین من سرزمینی شود که در آن، آزادی را
با تاج ِ گل ِ ساخته‌گی ِ وطن‌پرستی نمی‌آرایند.
اما فرصت و امکان واقعی برای همه کس هست، زنده‌گی آزاد است

و برابری در هوایی است که استنشاق می‌کنیم.

(در این «سرزمین ِ آزاده‌گان» برای من هرگز
نه برابری در کار بوده است نه آزادی.)

بگو، تو کیستی که زیر لب در تاریکی زمزمه می‌کنی؟
کیستی تو که حجابت تا ستاره‌گان فراگستر می‌شود؟

(بخشی از شعر لنگستن هیوز)

عکس ها :رویترز

عکاسی در یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388ساعت 9:40 بعد از ظهر توسط رضا جلالي| |